Op vrijdagavond 10 augustus kreeg ik het telefoontje dat mijn moeder was gevallen en haar bovenarm had gebroken. Ze was al erg kwetsbaar, en samen met haar en de specialist ouderengeneeskunde van het verpleeghuis besloten we dat een röntgenfoto te belastend zou zijn. Een operatie zou ze niet meer overleven.

Op zondag 12 augustus volgde het volgende telefoontje: ik moest afscheid nemen van mijn broer. Hij had terminale darmkanker en veel pijn. De morfinepomp werd gestart en de verwachting was dat hij nog maar kort te leven had. De dag erna ben ik samen met mijn vader bij hem geweest om afscheid te nemen. Mijn moeder kon helaas niet mee: ze kon niet in de auto en ook niet de steile trap op naar zijn slaapkamer.

Toen belde ik met de Veluwse Wensambulance. Terwijl ik dit opschrijf, krijg ik opnieuw kippenvel: zij konden op dinsdag 14 augustus mijn moeder met de ambulance naar mijn broer brengen, zodat ze elkaar nog één keer konden zien. Een sterke vrijwilliger droeg haar heel voorzichtig in zijn armen de trap op naar de slaapkamer. Dat moment koester ik voor altijd in mijn hart.

De dag erna kwam het telefoontje dat mijn broer was overleden. Het verdriet om het verlies van haar zoon kon mijn moeder niet meer dragen. Ze stopte met eten en drinken en overleed op de ochtend van zijn uitvaart, maandag 25 augustus.

Ik ben de vrijwilligers van de Wensambulance intens dankbaar dat zij dit laatste samenzijn mogelijk hebben gemaakt. Hoe verdrietig het afscheid van twee dierbaren ook was, dit moment van verbondenheid maakte het draaglijker. Blijf alsjeblieft doorgaan met jullie bijzondere werk ♥️

Met liefde en dankbaarheid, mede namens alle familie en vrienden van mijn moeder en broer.

Het beertje van de wensambulance 🐻‍❄️ heeft mijn moeder tot haar laatste adem in haar armen gehouden.