Een verhaal geschreven door de wensvrager zelf. 

Vreemd… vreemd dat je aan de ene kant ergens zo’n zin in hebt en er aan de andere kant zo tegenop kunt zien…

Zo overkwam mij een paar weken geleden. Door mijn ziekte ben ik gebonden aan bed. Ik noem het: mijn gouden kooi. Ik word prima verzorgd door mijn lieve vrouw Miriam en fantastische groep mensen om mij heen, maar toch mis ik bezoekjes, uitstapjes etc…

Mijn naam is overigens Perry en ik ben al weer 28 jaar getrouwd met mijn lieve vrouw. We wonen in Kesteren en samen hebben we vier volwassen kinderen: twee jongens en twee meiden. We mogen ons zelfs al opa en oma noemen. Onze jongste zoon is drie maanden geleden samen met zijn vriendin verhuisd naar een nieuwe woning in Arnhem, maar ik kan er niet heen: mijn benen trekken dit niet en er is géén lift. Wél vier trappen…

Maar een paar weken terug kwam één van de dames van mijn thuiszorg met een folder van de Wensambulance, en toen is het heel snel gegaan. Via de website van deze Wensambulance heeft mijn vrouw de situatie uitgelegd en de volgende dag werden we al opgebeld voor een extra toelichting… De voorlopige datum werd afgesproken en hier en daar werden de nodige lijntjes uitgegooid, zoals uiteraard naar het ambulance-personeel, maar ook naar de Brandweer, waarvoor hártelijk dank, mannen! Alleen bij calamiteiten moest er dan weer een andere groep bereid gevonden worden. Ja, aan alles werd gedacht, behalve aan het weer, want wat was het die dag héét!

Om half drie kwamen de ambulance medewerkers, en na een kennismaking met koffie, cola en een kleine versnapering bracht Romy, mijn steun en toeverlaat op deze dag van de Thuiszorg SANTÉ, mij met de tillift naar de brancard en vervolgens in de Ambulance. Vastsnoeren en daar vertrok de rit naar Arnhem. Súperdruk, maar dat hadden we niet in de hand.

In Arnhem aangekomen stond er al een grote Brandweer auto klaar, één kleinere en nog een caddy… Zes brandweerlieden die mij uitlaadden met behulp van Karin, de chauffeuse en Ineke, onze verpleegkundige van de Wensambulance. Vervolgens kon ik in de rolstoel getild worden en het trappenhuis in, want zoals al vermeld: er was géén lift. Dan zijn vier etages een aardig stukje tillen. Maar ja, deze jongens waren zo geoefend en getraind dat dit geen probleem was!

Maar dan het doel: wat héérlijk om mijn zoon en z’n vriendin in de armen te kunnen vallen en hun nieuwe woning te mogen bewonderen!!! We hadden een half uur afgesproken omdat dan mijn energie het af laat weten. Zo gezegd, zo gedaan. Karin en Ineke bedachten ondertussen van alles om mijn dag nog een beetje uit te rekken, maar het was mooi zo. We hebben de Brandweer van team Piket D Arnhem Noord nog hartelijk bedankt: wat een toppers. Ieder had z’n taak en dat verliep prima! Na het afscheid zijn we met de ambulance nog even langs de Rijn gereden, achterklep geopend en nog lekker nagenoten van de geur van het water, het geluid van de voorbijvarende boten en toen was het voor mij mooi en doel bereikt! Op naar huis!

Thuis aangekomen stond Romy al weer klaar met tillift en reed me naar binnen. Direct gewassen zodat dat ook achter de rug was, want eerlijk is eerlijk: Perry was het zat en hoewel het een heerlijke dag was, was ik ook wel weer blij dat alles er op zat! Nog gauw een afscheids-fotootje met beer en dat was het voor ons…

Ik hoop dat iedereen een goed beeld heeft gekregen van deze heerlijke dag waar iedereen toch met een fantastisch gevoel op terugkijkt.

Dank allemaal en ik heb er tot nog toe geen moment spijt van gehad! Dank aan iedereen: van alle vrijwilligers tot alle inzetbare medewerkers!