In november krijgt de vriendin van mijn moeder te horen: je bent uitbehandeld.
Ria, zo heet zij, is 81 jaar. Haar levensbedreigende ziekte dwingt haar na te denken over haar palliatieve fase. Ze wordt geconfronteerd met grote vragen: niet meer hoeven vechten, accepteren dat de ziekte haar inhaalt, omgaan met fysieke beperkingen, voelen hoe sociale rollen en verbindingen veranderen, merken dat de regie over het leven anders komt te liggen — en bovenal: patiënt zijn.
En toch…
Te midden van deze wervelstorm voelt Ria iets heel krachtigs: ze wil leven tot het einde, op haar manier. Maar hoe doe je dat? Hoe blijf je zorgen voor de mensen om je heen, zonder jezelf voorbij te lopen?
Ria en mijn moeder hebben elkaar ruim 35 jaar geleden ontmoet via De Zonnebloem. Zorgen en organiseren zit bij beide dames van nature in het bloed. Er bloeide een vriendschap op die standhield door de jaren heen. Samen reizen met de trein, lachend en kletsend, luisterend naar elkaar — samen in verbinding.
De sociale kant van de palliatieve fase gaat vooral over het leven, veel minder over de dood. Over het hoe en wat wil je nog met je leven. Over het bespreekbaar maken van wensen en behoeften, over luisteren, er zijn voor de ander en samen kijken wat nog mogelijk is. In deze fase zijn momenten van klein geluk vaak veel waardevoller dan grootse dromen.
Ria had nog één wens: samen met haar vriendin naar Rotterdam. Nog één keer samen genieten van hun samenzijn. Slenteren over de markt op de Binnenrotte, kletsen over van alles en niets, contact leggen met de marktkooplui, pyjama scoren, lachen, de kou trotseren, samen eten en koffiedrinken in de Markthal.
Samen met Wensambulance Gelderland konden we deze wens vervullen. Op 23 december 2025 haalden twee betrokken en deskundige vrijwilligers, Teus en Harriët, de dames op. Al pratend achter in de ambulance werden zij naar hun geliefde stad gebracht. De vrijwilligers liepen mee over de markt, verleenden hand- en spandiensten en zorgden ervoor dat Ria zich veilig voelde — zodat zij optimaal kon genieten van háár dag.
Een dag met een gouden randje. Zonder de inzet van de wensambulance en deze twee vrijwilligers was deze dag niet mogelijk geweest. Thuisgekomen zit Ria in haar stoel, nagenietend. Ze zegt: “Dit ga ik nooit meer vergeten.”
Dank je wel, Ria, voor jouw kracht. Je laat ons zien wat leven tot het einde kan betekenen.
Ria is overleden op 10 januari. Ze laat diegene achter die ze liefheeft om diegene te ontmoeten die ze liefhad.
Goede reis, vriendin.
